Pikniğe çıkan bir grup genç yiyip içtikten sonra arkadaşlarından birini önlerine katarlar. Başlar bir kovalamaca. Orası senin, burası benim derken, sıkıştırırlar uçurumun kenarında. Arkadaşlarının ağır adımlarla üzerine geldiğini gören Genç Adam son bir hamle ile kurtulayım derken dolaşır ayağı bir taşa yuvarlanır aşağıya.

Bir feryat, bir figan, boylar uçurumun dibini. Vücudunda un-ufak olmadık kemik kalmaz. Alır götürürler hastaneye, doktorlar sarıp-sarmalar yatırırlar yatağa.

Ertesi günü hiçbir şey olmamış gibi “Geçmiş olsun” ziyaretine gelirler. Arkadaşlarını sargılar içinde acıyla kıvranır halde bulurlar. Genç Adamın böylesi bir duruma düşmesinden birinci dereceden sorumlu olduklarını unutmuşlar, suçluluk bile duymazlar.

Kısa bir hal-hatır faslının ardından çekerler kalemleri; “Seni bu duruma biz getirdik” anlamına gelen birer imza kondururlar alçılı vücuduna. Sonrasında başlar mutat bir karşılıklı suçlama yarışı: “Sen şöyle yaptın, sen böyle yaptın” Alçılar içinde acıyla kıvranan gencin mecali yok ki bir cevap versin. Ağzını açacak olsa “Sen sus, hastasın” diye tıkarlar lafı ağzına, konuşmasına fırsat vermezler.

Kimse çıkıp da “Bir dakika Arkadaşlar, bunda hepimizin payı var, bunu birlikte yaptık” diyecek dürüstlük ve samimiyeti gösteremez. Sorumluluk üstlenmez.

Sargılar içinde, acılar içinde kıvranan; Türkiye’dir!

Onu bu duruma getirenler bellidir.

Zünnar kuşanıp rol kestiklerine, kem-küm edip durduklarına bakmayın.

Türkiye ne çekmişse; sorumluluğunu unutan, kendini “lâyüs’el” zanneden, sorumsuzca davranan, bunun envai çeşit örneklerini sergileyen siyasetin patavatsızlığından çekmiştir.

Bir ülkede; iktidar iktidarlığını, muhalefet muhalefetliğini bilmez, sorumluluk çerçevesinde hareket etmezse, olumsuzlukların ortaya çıkması kaçınılmaz bir sonuç olur.

“Ülkenin bu duruma gelmesinde hepimizin payı var” diye sorumluluklarını hatırlayıp suçluluk duyacaklarına, geçmiş dönemlerin yanlışına ayak uydurarak, karşılıklı bir suçlama yarışına tutuştular. Durum böyle olunca; siyaset toplumun beklentisine müspet cevap verebildi mi? Geçim sıkıntısı içinde kıvranan milyonların rahatlamasına herhangi bir katkısı oldu mu? Olmadı. Döndük dolaştık eskisinden kötü konuma geldik.

Tartışmalarla vakit öldürülen Türkiye’de; iktidar ile muhalefet, bugüne kadar ülkenin hangi ciddî meselesini gündemine alıp görüşüp-tartıştı? Hangi problemi çözdü, hangi sorunu ortadan kaldırdı?

Birisi “Türban flamasını” sallarken diğeri “Laiklik flamasını” dalgalandırarak toplumsal gerginliklere, kutuplaşmalara, dalgalanmalara yeşil ışık yaktı. “Dedi ki, demiş ki” varyasyonları ile gündemi doldurdular. Söylemleriyle toplumda gerginlikleri körüklediler. Geçmiş siyasîler gibi egoistçe davrandılar. Gerginlik ve kutuplaşmalardan medet umdular. Yakın tarihimizde nice acı ve sıkıntılarını çektiğimiz bir yöntemi yeniden hayatımıza soktular. Ülke sorunlarını elbirliği ile gündemden diskalifiye ettiler. Bunun adına da siyaset dediler. Gerginlik ve kutuplaşma hesaplarının yapıldığı bir ülkede suların durulmasından, istikrardan söz edilebilir mi?

Ülkede işlerin istikrar içinde gideceği beklentisi hâkimken; vatandaş yeniden karşısında “her şeye karşı olan ve her şeye karşı çıkan; -ana değil- âmâ bir muhalefet” ile “Gölgelerin gücü adına, güç bende artık” diyen; çizgi film kahramanı “Heman” rolüne soyunmuş, toplumun tümünü kucaklama olgunluğunu gösteremeyen, sadece ana muhalefete laf yetiştirmeyi iş edinen bir iktidar buldu. İş bu noktaya gelince; “Tarafların işleri-güçleri”, ülkede suları bulandırmak oldu.

Fiyatlar başını almış gidiyor; zamlar sırada… Gelirler yerinde sayıyor artacağına giderek azalıyor.

Hükümet, kendi derdine düşmüş. Muhalefet için gün; seyre bakma günü olmuş.

Vatandaş sıkıntıdaymış; yokluk, yoksulluk içindeymiş... Siyasetin umurun da mı?